Czy posiadanie postanowień o bezskuteczności egzekucji wydanych przez komornika sądowego do części wierzytelności tego samego dłużnika daje podstawę do stwierdzenia, że wszelkie wierzytelności objęte nakazem zapłaty są nieściągalne i jest to uprawdopodobnione i tym samym daje podstawę do wpisania nieściągalnych wierzytelności jako koszty uzyskania przychodów?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 9 kwietnia 2009 r. (data wpływu 14 kwietnia 2009 r.), uzupełnionym w dniach 11 maja 2009 r. i 30 czerwca 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 14 kwietnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 28 kwietnia 2009 r., znak ILPB1/415-474/09-2/AA, na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 30 kwietnia 2009 r., a w dniu 11 maja 2009 r. wniosek uzupełniono o brakujące informacje (nadano na polskiej placówce pocztowej w dniu 7 maja 2009 r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka jawna – Wnioskodawca w latach 2003-2004 dokonywała sprzedaży towarów na rzecz podmiotu gospodarczego – osoby fizycznej, wartość transakcji wynikająca z kilkudziesięciu faktur przekroczyła kwotę brutto 3.000.000 zł. Przedmiotowy przedsiębiorca otrzymał towar i faktury VAT, za które nie dokonał zapłaty. Wobec nieuregulowania należnej Spółce wierzytelności wynikającej z kilkudziesięciu faktur VAT przez przedmiotowego przedsiębiorcę, Spółka sukcesywnie występowała do sądu gospodarczego o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym. Wszystkie nakazy zapłaty – było ich kilkanaście - zostały opatrzone klauzulą wykonalności. Kilka nakazów zapłaty zostało bezpośrednio skierowanych na drogę postępowania egzekucyjnego. Komornik sądowy wydał postanowienie o bezskuteczności egzekucji, ponieważ dłużnik nie posiada żadnego majątku. Wierzytelności objęte postanowieniem o bezskuteczności egzekucji zostały zaliczone (netto) w koszty uzyskania przychodów. Pozostałe nakazy zapłaty dotyczące ok. 50% wierzytelności Spółki wobec przedmiotowego dłużnika nie zostały skierowane na drogę postępowania egzekucyjnego z powodu opłaty egzekucyjnej, która przekroczyłaby kwotę ponad 75.000,00 zł.

Z powodu nieściągalności od przedmiotowego dłużnika wierzytelności, Spółka była zmuszona przeprowadzić restrukturyzację swoich zobowią ań i została postawiona w stan postępowania układowego.

Wystąpienie do komornika sądowego i dokonanie znacznej opłaty egzekucyjnej nie było ekonomicznie wskazane, tym bardziej, że komornik sądowy stwierdził, iż przedmiotowy dłużnik nie posiada majątku i egzekucja jest bezskuteczna tym samym zostało uprawdopodobnione, że wszelkie wierzytelności wobec przedmiotowego dłużnika są nieściągalne i tym samym stanowią – netto – koszty uzyskania przychodów.

Wnioskodawca podaje, że wymienione wierzytelności zostały wcześniej zaliczone przez Spółkę do przychodów należnych w rozumieniu art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy posiadanie postanowień o bezskuteczności egzekucji wydanych przez komornika sądowego do części wierzytelności tego samego dłużnika daje podstawę do stwierdzenia, że wszelkie wierzytelności objęte nakazem zapłaty są nieściągalne i jest to uprawdopodobnienie i tym samym daje to podstawę do wpisania nieściągalnych wierzytelności jako koszty uzyskania przychodów...

Zdaniem Wnioskodawcy, całą wierzytelność wobec przedmiotowego dłużnika można spisać w koszty uzyskania przychodów (kwota netto), pomimo iż nie do wszystkich Spółka posiada postanowienia o bezskuteczności egzekucji, ponieważ komornik sądowy wydając do części nakazów sądowych postanowienia stwierdził, że dłużnik nie posiada majątku, z którego można uregulować należności wobec wierzyciela. Tym samym zostało uprawdopodobnione, że wierzytelności wobec przedmiotowego dłużnika są nieściągalne i tym samym stanowią koszty uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 20 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem takich wierzytelności nieściągalnych, które uprzednio na podstawie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została uprawdopodobniona.

Przy czym zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. ustawy za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Natomiast przepis art. 23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, iż za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 20, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:

1. postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo
2. postanowieniem sądu

     a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub
     b) umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność, o której mowa w lit. a), lub
     c) ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, albo
3. protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.

W cytowanych przepisach art. 23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dokonano ścisłego i wyczerpującego przedstawienia jakimi środkami można dokumentować nieściągalność wierzytelności. Jest to wyliczenie kompletne, co oznacza, że jakikolwiek inny dokument niż wymieniony w tym przepisie nie może skutecznie udokumentować faktu nieściągalności wierzytelności. Uznanie wierzytelności za nieściągalną może nastąpić wyłącznie w wymienionych przypadkach, stanowią one bowiem katalog zamknięty.

Udokumentowanie nieściągalności wierzytelności w inny sposób niż wskazany w ustawie o podatku dochodowym o sób fizycznych, nie skutkuje powstaniem prawa do zaliczenia ich wartości do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym.

Dlatego też, z treści postanowień wydawanych przez właściwy organ powinno jasno wynikać, czy i w jakim zakresie roszczenia te zostały zaspokojone.

Ze złożonego wniosku wynika, że Spółka sukcesywnie występowała do sądu gospodarczego o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym w związku z nieuregulowanymi wierzytelnościami należnymi Spółce, wynikającymi z kilkudziesięciu faktur VAT. Wnioskodawca podaje, że wszystkie nakazy zapłaty zostały opatrzone klauzulą wykonalności.

Zatem posiadanie postanowień o bezskuteczności egzekucji wydanych przez komornika sądowego do części wierzytelności tego samego dłużnika daje podstawę do stwierdzenia, że wszelkie wierzytelności, które zostały wcześniej zaliczone do przychodów należnych na podstawie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i objęte są nakazem zapłaty można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, jako wierzytelności nieściągalne.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Jednocześnie mając na uwadze, iż wniosek Spółki o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczył stosowania przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zaznacza się, iż interpretacja nie ma mocy wiążącej dla poszczególnych wspólników Spółki. Uregulowania tej ustawy dotyczą bowiem podatników, którymi są osoby fizyczne. Wniosek natomiast złożyła spółka jawna, która w świetle zawartych w niej przepisów nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, podatnikami zaś są poszczególni wspólnicy.

Mając powyższe na uwadze informuje się, że uzyskanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej przepisów ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez wszystkich wspólników możliwe jest poprzez złożenie wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej wraz z wypełnieniem wszystkich warunków określonych w art. 14b i 14f ustawy Ordynacja podatkowa przez poszczególne osoby fizyczne – wspólników.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.