czy powinien rozliczać się w Polsce z dochodów uzyskanych w Zjednoczonym Królestwie?

Działając na podstawie art. 14e oraz art. 14a § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), udzielając interpretacji w zakresie postanowień umowy z dnia 16 grudnia 1976 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i zysków majątkowych (Dz.U. z 1978 r. Nr 7, poz. 20),

Minister Finansów uznaje stanowisko przedstawione we wniosku za prawidłowe w części dotyczącej rozliczenia dochodów za rok 2006 oraz lata następne, natomiast za nieprawidłowe w części dotyczącej rozliczenia za rok 2005.

Uzasadnienie

Z treści złożonego wniosku wraz z uzupełnieniem wynika, że Pan X w dniu 29 października 2005 r. wyjechał na stałe do Zjednoczonego Królestwa, gdzie od 31 października 2005 r. podjął pracę. Wraz z nim wyjechała jego żona i dziecko. W Polsce Podatnik nie posiada żadnego majątku, nie ma także żadnych powiązań ekonomicznych i społecznych z Polską. Ponadto od 2006 r. Podatnik nie jest zameldowany w Polsce.

Podatnik zwraca się z prośbą o udzielenie informacji, czy powinien rozliczać się w Polsce z dochodów uzyskanych w Zjednoczonym Królestwie od 31 października 2005 r.

Zdaniem Podatnika od 2006 r. powinien się rozliczać w Zjednoczonym Królestwie. N iast za 2005 r. powinien złożyć zeznanie w Polsce.

Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa, Minister Finansów stwierdza, co następuje:

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Natomiast w myśl art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy jeżeli osoby fizyczne nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz od innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepisy te stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a cytowanej ustawy).

Definicja "osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie" zawarta jest w art. 4 ust. 1 umowy z dnia 16 grudnia 1976 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podat ów od dochodu i zysków majątkowych (Dz.U. z 1978 r. Nr 7, poz. 20). W rozumieniu tego przepisu określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona.

Definicja ta odnosi się zatem bezpośrednio do określenia "miejsca zamieszkania" przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

W przepisach polskiego prawa podatkowego pojęcie "miejsca zamieszkania" nie zostało zdefiniowane. Definicja miejsca zamieszkania znajduje się w art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz.U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.

Warunek przebywania w danym miejscu ma charakter obiektywny i nie ma problemów dowodowych w wykazaniu, że dana osoba przebywa lub nie w danej miejscowości. Zamiar stałego pobytu w danej miejscowości ma natomiast charakter subiektywny, ponieważ odnosi się do woli danej osoby. Należy jednak zauważyć, iż istnieją kryteria obiektywizujące zamiar stałego pobytu.

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego Pan X w dniu 29 października 2005 r. wyjechał na stałe do Zjednoczonego Królestwa, gdzie od 31 października 2005 r. podjął pracę. Wraz z nim wyjechała jego żona i dziecko. W Polsce Po nik nie posiada żadnego majątku, nie ma także żadnych powiązań ekonomicznych i społecznych z Polską.

Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że od momentu wyjazdu na stałe do Zjednoczonego Królestwa, tj. od dnia 29 października 2005 r. Pan X podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. podlega opodatkowaniu jedynie od dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Do dnia 29 października 2005 r. Podatnik podlega opodatkowaniu w Polsce od całości uzyskanych dochodów.

Biorąc pod uwagę powyższe, Minister Finansów postanowił jak w sentencji.

Minister Finansów informuje, że interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odpowiedź nie jest wiążąca dla Podatnika, jest natomiast wiążąca dla właściwych organów podatkowych i organów kontroli skarbowej - do czasu jej zmiany lub uchylenia.

Na niniejsze postanowienie, na podstawie art. 14e § 2, art. 14a § 4 oraz art. 236 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Stronie przysługuje zażalenie do Ministra Finansów w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia.