W przypadku, gdy osoba fizyczna sprzeda nieruchomość i zadeklaruje, że przychód ze sprzedaży przeznaczy w ciągu dwóch lat na cele mieszkaniowe uzasadniające zwolnienie od zryczałtowanego podatku od sprzedaży nieruchomości, po czym nie dokona zadeklarowanych wydatków, termin przedawnienia tego podatku biegnie począwszy od końca roku podatkowego, w którym upłynął wspomniany powyżej dwuletni termin.

Zaskarżony rozpatrywaną rewizją nadzwyczajną wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2001 r. zapadł po rozważeniu przez ten Sąd następującego stanu faktycznego.

Decyzją z dnia 29 lutego 2000 r. Izba Skarbowa w Warszawie utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego Warszawa - Ursynów z dnia 20 października 1999 r. określającą Grażynie i Ryszardowi R. podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu sprzedaży w 1994 r. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. Uzasadnienie decyzji zawiera ustalenie, że Grażyna i Ryszard R. w dniu 4 sierpnia 1994 r. sprzedali spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ul. Ż. za kwotę 60.000 zł. Oświadczeniem z dnia 12 sierpnia 1994 r. zadeklarowali, że uzyskany dochód z tej transakcji przeznaczą w terminie ustawowym na kupno działki budowlanej i budowę domu. Pomimo tego oświadczenia podatnicy nie dokonali zadeklarowanych wydatków. Nie dysponują bowiem żadnymi dowodami w tym zakresie. Izba Skarbowa nie podzieliła zarzutów podatników o naruszeniu przepisów art. 122 i 123 Ordynacji podatkowej. Uznała, że organ podatkowy I instancji poczynił wszelkie starania w celu współdziałania z podatnikami, którzy uchylali się od tego, o czym świadczy ośmiokrotna zmiana miejsca zamieszkania w okresie od 1994 r. do 1999 r. Przedawnienie zobowiązania podatkowego nie nastąpiło gdyż - według Izby Skarbowej - stosownie do przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, pięcioletni termin przedawnienia upływał dopiero z dniem 31 grudnia 1999 r. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnicy zarzucili naruszenie art. 68 Ordynacji podatkowej, a także art. 210 Ordynacji podatkowej, z uwagi na nie ustosunkowanie się do zarzutu przedawnienia prawa do wydania decyzji. Pełnomocnik s żących uważa, że prawo do wydania decyzji i określenia zobowiązania podatkowego wygasło w dniu 31 grudnia 1997 r..

Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę, uchylił zaskarżoną decyzję. Uzasadnienie wyroku z dnia 20 lipca 2001 r. zawiera następująca ocenę prawną. Wbrew zarzutowi skargi nie budzi zastrzeżeń stanowisko Izby Skarbowej, że w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. decyzje organów podatkowych wymierzające ten podatek są decyzjami deklaratoryjnymi (określającymi), co do których ma zastosowanie pięcioletni termin przedawnienia wynikający z przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Pogląd ten znajduje oparcie w tezie uchwały Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1999 r. sygn. FPS 6/99 (opubl. ONSA z 2000 r. nr 1, poz. 1). Stwierdzić jednak trzeba. że fakt wydania decyzji przez organ I instancji, przed upływem terminu pięcioletniego przedawnienia zobowiązania podatkowego (31 grudnia 1999 r.), nie oznacza, iż zdarzenie to przerwało bieg tego terminu. Przepis art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej wymienia bowiem jedynie pierwszą czynność egzekucyjną, o której podatnik został powiadomiony, jako podstawę do przerwania biegu terminu przedstawienia. Nadto wskazać należy, że z treści uchwały Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1986 r., sygn. III AZP 11/86 wynika, że odnosi się ona do decyzji podatkowych konstytutywnych (ustalających), a nie deklaratoryjnych (określających), jak w niniejszej sprawie. Organy podatkowe nie wskazały, aby zaistniała okoliczność przerwania biegu przedawnienia, wymieniona w art. 70 Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji należy uznać, że zaskarżona decyzja Izby Skarbowej w Warszawie. podjęta w dniu 29 lutego 2000 r., a więc po upływie terminu przedawnienia, którego zakończenie przypadało na dzień 31 grudnia 1999 r., została wydana z naruszeniem przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, powyższemu wyrokowi NSA zarzucił rażące naruszenie prawa przez obrazę:

1. art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.), w związku z art. 7 ust. 1 in fine tej ustawy, gdyby powołane przepisy mogły mieć zastosowanie w tej sprawie, w związku z art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.), oraz w związku z art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a tej ustawy w jej brzmieniu z 1994 roku
   albo
   art. 69 § 1 i § 2 oraz art. 70 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 1376, poz. 926 ze zm.) w związku z art. 344 tej ustawy, zwłaszcza w kontekście art. 324 § 1 tej ustawy, w związku z powołanymi wyżej przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;
   wobec braku dokonania właściwych ustaleń co do początku i końca biegu terminu przedawnienia na wydanie decyzji podatkowych przez organy I i II instancji w tej sprawie,
2. art. 328 § 2 kpc w związku z art. 59 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368. z póż zm.), wobec ustalenia sprzecznego z dotychczasowym orzecznictwem i Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że uznanie decyzji organu I instancji za wydaną przed upływem terminu przedawnienia uniemożliwia postawienie zarzutu upływu terminu przedawnienia decyzji organu odwoławczego, zwłaszcza utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji,
3. art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy o NSA wobec braku podstaw do odwołania się do tego przepisu prawa w okolicznościach niniejszej sprawy.

W oparciu o powyższe podstawy rewidujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku NSA w Warszawie i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania albo o uchylenie (zmianę) wymienionego na wstępie wyroku NSA w Warszawie i oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zasadniczym problemem wynikającym ze skargi rozpoznanej przez Naczelny Sąd Administracyjny było wyjaśnienie kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczącego dochodu uzyskanego przez skarżących podatników ze sprzedaży w dniu 4 sierpnia 1994 r. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. Na wstępie powstawało zagadnienie czy mają tu zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. przepisy Ordynacji wyborczej, czy raczej - ze względu na termin powstania dochodu - przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. Nr 27, poz. 111 ze zm.). Zastosowanie w sprawie Ordynacji podatkowej nie było kwestionowane przez żadną ze stron i nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 324 § 1 Ordynacji podatkowej. Sporne natomiast było to, według jakich przepisów Ordynacji podatkowej - czy art. 68, jak twierdzili podatnicy, czy art. 70, jak to przyjęły organy podatkowe, należy ocenić przedstawioną kwestię przedawnienia. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie podzielił stanowisko zaskarżonej decyzji, gdyż podatek dochodowy od osób fizycznych jest zobowiązaniem podatkowym - jak to określa art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej - powstającym z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Takie zobowiązanie podatkowe - stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej - pr zedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Nie podlegał natomiast zastosowaniu art. 68, określający zakaz doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe po upływie określonego terminu - zakaz dotyczący takich zobowiązań podatkowych, które powstają dopiero z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego (por. art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej).

O ile nie nasuwa zastrzeżeń to, że art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej jest właściwym przepisem, według którego należało ocenić kwestię przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego, to - zasadnie zarzucono w rewizji nadzwyczajnej -, że w zaskarżonym wyroku błędnie ten przepis został zastosowany do ustalonych okoliczności. Błąd wyroku odnosi się do ustalenia początkowego dnia terminu przedawnienia na koniec 1994 r. (i jego w związku z tym zakończenie 31 grudnia 1999 r.) z pominięciem "zdarzenia" i skutków, o których mowa we wskazanych w rewizji nadzwyczajnej przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zachodzi wyraźna sprzeczność pomiędzy stanem faktycznym sprawy - okolicznościami faktycznymi opisanymi w zaskarżonej decyzji (także wskazanymi w uzasadnieniu wyroku NSA), a rozstrzygnięciem sprawy, nie wiadomo dlaczego, te istotne okoliczności, pomijającym, jakby one nie zachodziły.

Mianowicie chodzi tu o powołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustalenia Izby Skarbowej, że podatnicy w dniu 12 sierpnia 1994 r. złożyli oświadczenie, iż dochód uzyskany z dokonanej w dniu 4 sierpnia 1994 r. przedmiotowej sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego wydadzą na kupno działki budowlanej i budowę domu ale do dnia 4 sierpnia 1996 r., warunku tego nie dochowali. Tymczasem, stosownie do przepisów art. 28 ustawy: po pie ze przychodu z odpłatnego zbycia między innymi spółdzielczego własnościowego prawa lokalu mieszkalnego nie łączy się z przychodami (dochodami z innych źródeł (art. 28 ust. 1 i art. 10 1 pkt 8 lit, b), po drugie podatek ustala się w formie określonego ryczałtu, który jest płatny bez wezwania w terminie 14 dni od dnia dokonania sprzedaży, chyba że podatnik w tym samym terminie złoży oświadczenie, ze dochód uzyskany ze sprzedaży wyda na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a (art. 28 ust. 2) i po trzecie - jeżeli nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit a, podatek jest płatny najpóźniej następnego dnia po upływie terminów określonych w tym przepisie z określonymi odsetkami (art. 28 ust. 3). Skoro według zaskarżonej decyzji podatnicy złożyli stosowne oświadczenie ale nie zrealizowali go, w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży (we wskazanym art. 21 ust. 1 pkt 32 lit a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w jego brzmieniu z 1994 r. mowa jest o terminach jednego roku i dwóch lat), to - w konsekwencji zastosowania powołanych wyżej regulacji z art. 28 ust. 2 i ust 3 - termin płatności przedmiotowego podatku upłynął 4 sierpnia 1995 r. lub 4 sierpnia 1996 r., w zależności od tego czy miarodajny w tym przypadku jest termin jednego roku czy termin dwóch lat według art. 21 ust. 1 pkt 32 lit a. W każdym razie, z powyższego wynika, że proste podstawienie ustalonych okoliczności pod art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, prowadzi do stwierdzenia wadliwości ustalenia przez NSA, że pięcioletni termin przedawnienia upłynął z końcem 1999 r., skoro - w tym przypadku, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (koniec roku 1996 albo koniec roku 1995), pięcioletni termin przedawnienia nie mógł upłynąć wcześniej niż z końcem 2000 r. Jeżeli więc zaskarżona decyzja została wydana 29 lutego 2000r., to - wbrew zasadniczej ocenie zaskarżonego wyroku - nie została wydana po wygaśnięciu zobowiązania podatkowego ( a skutek jego przedawnienia).

Z powyższych przyczyn i w zakresie wyżej przedstawionym, rewizja nadzwyczajna miała usprawiedliwione podstawy co spowodowało jej uwzględnienie z zastosowaniem art. 393¹³ § 1 kpc.