Czy w przypadku, gdy płatnik naliczył ekwiwalent za niewykorzystany urlop pracownikowi, z którym wygasł stosunek pracy nie stosuje się kosztów uzyskania przychodów ?

Postanowienie

Na podstawie art. 216, art. 14 a § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie postanawia uznać przedstawione stanowisko w złożonym wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego za nieprawidłowe.

Uzasadnienie

W dniu 20.01.2005 r. wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego (uzupełniony pismem z dn. 02.02.2005r.), w którym przedstawiono następujący stan faktyczny:

płatnik naliczył ekwiwalent za nie wykorzystany urlop pracownikowi, z którym wygasł stosunek pracy i nie zastosował kosztów uzyskania przychodów

i zajęto następujące stanowisko:

przy naliczaniu ekwiwalentu za nie wykorzystany urlop nie stosuje się kosztów uzyskania przychodów, ponieważ wynagrodzenie to nie wynika ze świadczenia pracy, a jest to tylko wynagrodzenie które pracownik może otrzymać dopiero po rozwiązaniu stosunku pracy i wtedy nie można stosować kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 14 a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) stosownie do swo jej właściwości miejscowej naczelnik urzędu skarbowego (...) na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta ma obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola, albo postępowanie przed sądem administracyjnym.

W związku z powyższym udzielam interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego następująco:

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz 176 z późn. zm.) źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Zgodnie z definicją zawartą w art. 12 ust. 1 w/w ustawy za przychody ze służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczy osunku pracy.

O tym czy świadczenie jest przychodem ze stosunku pracy (i innych w/w stosunków) decyduje okoliczność, czy może je otrzymać wyłącznie pracownik, czy też inna osoba nie związana (aktualnie lub w przeszłości) z pracodawcą.

W związku z tym, że ekwiwalent za nie wykorzystany urlop może otrzymać wyłącznie pracownik, a zatem stanowi on przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu jak wynagrodzenie.

W/w świadczenie wypłacone byłemu pracownikowi po jego odejściu z pracy zaliczane jest do przychodów ze stosunku pracy, mimo iż wypłacone zostało po ustaniu tego stosunku.

W związku z tym, płatnik zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o pdof jest zobowiązany zastosować koszty uzyskania przychodu.

Pouczenie

Informuje się, że interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia.

Interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej - do czasu jej zmiany lub uchylenia.

Zgodnie z art. 14 a § 4 Ordynacji podatkowej na niniejsze postanowienie służy stronie zażalenie do rektora Izby Skarbowej w Lublinie za pośrednictwem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.