Czy świadczenie dla bliskich osób po osobach zmarłych, otrzymywane z Holandii przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce, jest świadczeniem zwolnionym z podatku dochodowego od osób fizycznych w Polsce ?

Sygnatura: DD4/PB6-033-0618/HM/ZKK/06/947
Data: 2006-08-04
Referencje:
Autor: Minister Finansów
Publikator: -

Działając na podstawie art. 14e oraz art. 14a § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), udzielając interpretacji w zakresie postanowień konwencji z dnia 13.02.2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 2003 r. Nr 216, poz. 2120),


Minister Finansów uznaje stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe w kwestii dotyczącej opodatkowania świadczenia ANW uzyskiwanego z Królestwa Niderlandów.


UZASADNIENIE


Podatniczka przedstawiła następujący stan faktyczny:

Z dniem 31.05.2003 r. przyznane zostało jej przez stronę holenderską świadczenie ANW, czyli świadczenie dla bliskich osób po osobach zmarłych. Prawo do świadczenia Podatniczka uzyskała w związku z tym, iż jej mąż zmarł przebywając na terenie Królestwa Niderlandów. W 2005 r. Pani X składała do urzędu skarbowego deklaracje PIT-53 oraz odprowadzała zaliczki na podatek dochodowy. Od 1.01.2006 r. obowiązek przekazywania zaliczek przejął bank i pojawiły się wątpliwości czy świadczenie to podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce.

Zdaniem Pani X holenderskie świadczenie ANW, czyli świadczenie dla bliskich osób po osobach zmarłych jest świadczeniem o charakterze socjalnym, a więc świadczeniem zwolnionym z podatku dochodowego od osób fizycznych w Polsce.


Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa, Minister Finansów stwierdza, co następuje.


Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000, Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), osoby fizyczne podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Powołany wyżej przepis stosuje się z uwzględnieniem postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska, stosownie do art. 4a ww. ustawy podatkowej.


Na podstawie art. 18 ust. 1 polsko-holenderskiej konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, emerytury i inne podobne świadczenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wcześniejszym zatrudnieniem, jak i renty wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.


Z załączonego tłumaczenia decyzji przyznającej świadczenie holenderskie należy wnioskować, iż jest ono odpowiednikiem polskiej renty rodzinnej. Fakt ten potwierdza także schemat organizacyjny systemu zabezpieczenia społecznego Holandii zamieszczony na stronie internetowej ZUS-u.


Stosownie do art. 10 ust. 1 p ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłami przychodów są m.in. emerytury i renty. Przez emeryturę lub rentę rozumie się łączną kwotę świadczeń emerytalnych i rentowych wraz ze wzrostami i dodatkami, z wyłączeniem dodatków rodzinnych i pielęgnacyjnych oraz dodatków dla sierot zupełnych do rent rodzinnych (art. 12 ust. 7 ustawy). Przepis art. 21 ust. 1 powołanej ustawy, nie zwalnia renty rodzinnej od podatku dochodowego.


Zgodnie zatem z wymienionymi wyżej przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz uwzględniając postanowienia konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania należy uznać, iż dochody z otrzymywanego przez Podatniczkę holenderskiego świadczenia ANW są opodatkowane w Polsce.

Tak więc stanowisko Podatniczki jest nieprawidłowe.


Minister Finansów informuje, że interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.


Odpowiedź nie jest wiążąca dla podatnika, jest natomiast wiążąca dla właściwych organów podatkowych i organów kontroli skarbowej - do czasu jej zmiany lub uchylenia.


Na niniejsze postanowienie, na podstawie art. 14e § 2, art. 14a § 4 oraz art. 236 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Stronie przysługuje zażalenie do Ministra Finansów w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia.