Z treści wystąpienia Spółki wynika, iż przekazuje towary należące do jej przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, między innymi na cele osobiste jej pracowników.
Spółce przysługuje prawo do odliczenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części.
Wątpliwości podatnika dotyczą sposobu ustalenia podstawy opodatkowania w przypadku przekazania towarów na potrzeby osobiste pracowników lub na cele reprezentacji i reklamy w sytuacji gdy Spółce przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, a konkretnie czy Spółka powinna ustalać podstawę opodatkowania jako cenę nabycia pomniejszoną o podatek VAT należny (cenę netto z faktury zakupowej), czy cenę nabycia zawierającą podatek VAT należny (cenę brutto z faktury zakupu)? Jeżeli winna jako podstawę opodatkowania stosować cenę nabycia bez VAT (netto z faktury zakupu) to czy w przypadku, kiedy Spółce przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury zakupowej z tytułu reprezentacji i reklamy, a nie skorzystała z tego prawa (pracownik zbyt późno zdał do rozliczenia dokumenty), to czy po 1 maja 2004 r. należy zastosować jako podstawę opodatkowania cenę nabycia netto bez VAT czy brutto z VAT z faktury zakupowej?

Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu wyjaśnia, iż stosownie do wskazanego przez Spółkę przepisu art. 29 ust. 10 w związku z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) w przypadku przekazania przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części, podstawą opodatkowania jest cena ich nabycia, a gdy cena nabycia nie istnieje, koszt wytworzenia określony w momencie dostawy tych towarów.
Jak zauważa podatnik ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia cena nabycia. W tym wypadku słusznym wydaje się odwołanie do ogólnej regulacji zawartej w VI Dyrektywie Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich, dotyczących podatków obrotowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG). Zgodnie z art. 11A ust. 1 lit. b Dyrektywy w odniesieniu do transakcji opisanych w art. 5 ust. 6 i 7 - wymieniono tam między innymi wykorzystanie przez podatnika dóbr tworzących część majątku jego przedsiębiorstwa dla celów prywatnych jego lub jego pracowników, lub też nieodpłatne ich przekazanie, albo użycie ich dla celów innych niż prowadzona przez niego działalność, jeśli podatek od wartości dodanej od powyższych dóbr lub ich części podlegałby w całości lub w części odliczeniu (art. 5 ust. 6 Dyrektywy) - podstawę opodatkowania stanowi cena zakupu towarów lub podobnych towarów, lub gdy cena zakupu nie istnieje, koszt wytworzenia określony w momencie wykonania tych transakcji. Przy czym w ust. 2 lit. a tegoż artykułu uszczegółowiono i wskazano, iż podstawa opodatkowania obejmuje podatki, cła, opłat inne należności, z wyjątkiem samego podatku od wartości dodanej.
Biorąc pod uwagę powyższe - zdaniem tut. organu - ceną nabycia, w rozumieniu powołanego przepisu art. 29 ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług, jest kwota, którą zapłacono przy nabyciu towaru (usługi) będącego przedmiotem przekazania (darowizny) pomniejszona o kwotę podatku tj. cena netto.
Jednocześnie tut. organ zauważa, iż fakt czy Spółka skorzystała czy nie z przysługującego jej prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu przedmiotowych towarów (usług) pozostaje w tym przypadku bez wpływu na ustalenie podstawy opodatkowania - będzie to zawsze cena netto.